Mężczyzna, który się uśmiechał

Zobacz więcej…

Dodał: Magdowata :: 2007-08-29 13:03:19

Znowu jesteśmy w Skanii, "gdzie mgła obleka ludzi płaszczem niewidzialności". Przykrywa zło, coraz łatwiej panoszące się w szwedzkiej rzeczywistości. To, co kiedyś było karygodne, staje się dopuszczalne. Świat rozchwiał się, zatracił kontury normalności i przyzwoitości. Wszystkie względy moralne nikną, gdy na scenę wkracza ludzka żądza zdobywania pieniędzy. Można jedną ręką pomagać ludziom, a drugą ich zabijać.

Kurt Wallander musi podjąć decyzję. Czy pozostać w policji, czy podpisać stosowne dokumenty i formalnie zakończyć karierę policjanta? Załamanie nerwowe - "zabicie człowieka, nawet w obronie własnej, to ciężkie przeżycie" - nadmiar alkoholu, napięte kontakty z córką, bezsenne, wietrzne, samotne noce nie sprzyjają podsumowaniom i życiowym decyzjom. Musi się coś wydarzyć!
Niespodziewanie pojawia się znajomy adwokat Sten Torstensson. Prosi o pomoc w wyjaśnieniu śmierci ojca. Wypadek samochodowy, w którym zginął stary prawnik, to według syna zaplanowane z zimną krwią morderstwo. Niebawem Sten zostaje zastrzelony w swojej kancelarii. Wallander wraca i postanawia odszukać mordercę. Czy tajemnicza śmierć obu adwokatów wiąże się z ich życiem osobistym, czy z pracą? Kto był ich klientem? Jakie sprawy prowadzili? Mnożą się tropy. Wallander jak wytrawny myśliwy, który - jak sam mówi - czai się w każdym policjancie, wyrusza na poszukiwania. Nie wie, że na niego także wydano wyrok. To tylko kwestia czasu.

Kolejna powieść Henninga Mankella - środkowa w cyklu - nie rozczarowuje. Jest dowodem na znakomity warsztat literacki pisarza, który za pomocą kilku zdań potrafi nakreślić nastrój zła tak sugestywnie, że oglądamy się przerażeni za siebie.

Z każdą stroną tracimy naiwną ufność w ludzką dobroć. Podejrzliwie patrzymy rzeczywistości w oczy i uśmiech znika z twarzy. Zastępuje go wyraz absolutnego zdziwienia. Czy ludzkie zło nie ma granic? Dokąd ten świat zmierza? W świecie Mankella nawet za uśmiechem kryją się przerażające obrazy, rzeczy tak niepojęte, że coraz trudniej stawić im opór.